Instalacja China eSIM na dowolnym telefonie z Androidem

Połowa telefonów sprzedawanych na świecie to ani iPhone’y, ani te dwie marki Androida, które mają własne strony, a ich właściciele wsiadają do samolotu do Chin z tym samym parą problemów co wszyscy. Pierwszy to pieniądze: operatorzy domowi wsadzają Chiny do swojego najdroższego pasma roamingowego, więc tydzień zwykłego korzystania — mapy, wiadomości, karty pokładowe, wideorozmowa do domu — jest liczony po stawce zaprojektowanej tak, żeby dokładnie to zniechęcić. Drugi problem to ten, przez który ludzie faktycznie tracą sen: aplikacje, od których zależy wyjazd, milkną w lokalnej chińskiej sieci, a alternatywa z lotniskowego straganu to SIM sprzedawana pod rejestracją na dane osobowe — paszport, formularz, kolejka.

Załatwienie tego wcześniej rozwiązuje oba problemy naraz. Kup w aplikacji China eSIM, zainstaluj linię przez domowe Wi-Fi, zostaw ją wyłączoną i włącz, gdy koła dotkną pasa. Ponieważ linia jest linią roamingową, jej dane biegną przez sieć międzynarodową — ten sam mechanizm, którym zawsze działał roaming — więc aplikacje, które zabrałeś, działają dalej jak w domu, bez VPN do researchowania w noc przed lotem. Ważność zaczyna się przy pierwszym połączeniu linii w Chinach kontynentalnych, a nie przy zakupie, więc czekanie nie daje żadnej przewagi; jest wręcz niekorzystne, skoro sklepy z aplikacjami są trudno dostępne, gdy jesteś już na lokalnej sieci. Plany są wypisane w cenniku; spis poradników ma wersje tej strony dla konkretnych urządzeń.

Ta strona celowo nie udaje, że istnieje jeden Android. HyperOS Xiaomi, ColorOS OPPO, bliska czystemu systemowi wersja Motoroli i MagicOS Honora docierają do tego samego standardowego mechanizmu eSIM innymi słowami i inną głębokością menu, a każda pojedyncza sekwencja stuknięć, którą byśmy wydrukowali, byłaby błędna dla sporej części czytelników. Użyj zamiast tego schematu: Ustawienia, potem Sieć albo Połączenia, potem ekran karty SIM, potem dodaj albo pobierz kartę SIM. Zanim cokolwiek zrobisz, wybierz *#06#: EID pod IMEI to jedyny dowód, że twój wariant ma ten układ, a telefony kupione w Chinach kontynentalnych w większości go nie mają. Właściciele Samsunga albo Pixela dostają dokładne stuknięcia na tych stronach.

Dwa fakty powtarzamy na każdej stronie, bo zmieniają sposób planowania. Plan jest wyłącznie na dane i nie niesie chińskiego numeru telefonu; twój własny numer dalej działa na twojej karcie SIM, a rozmowy przez internet pokrywają dzwonienie do domu — jedynie sporadyczna lokalna aplikacja żądająca numeru +86 tego nie obejdzie. A chiński zasięg jest nierówny za sprawą geografii, nie dostawcy — znakomity w miastach, wzdłuż korytarzy szybkiej kolei i w większości miasteczek, słaby do zerowego na wysokim płaskowyżu dalekiego zachodu i na pustynnych odcinkach. Żadna karta SIM nie zmienia tego, gdzie postawiono maszty. Pobierz mapy offline przed wjazdem w jeden z tych obszarów, a wszędzie indziej używaj hotspotu w cenie, żeby laptop albo reszta grupy zostały online.