Alipay ή WeChat Pay: ποιο να στήσει ένας τουρίστας;

Για ένα σύντομο τουριστικό ταξίδι και τα δύο κάνουν τη δουλειά της πληρωμής εξίσου καλά, οπότε η επιλογή δεν κρίνεται στο ταμείο: κρίνεται σε τι άλλο σου χρειάζεται η εφαρμογή. Το Alipay είναι πρωτίστως πορτοφόλι με ταξιδιωτικές λειτουργίες γύρω του· το WeChat Pay ζει μέσα στην εφαρμογή μηνυμάτων που χρησιμοποιεί όλη η χώρα, άρα το παίρνεις μαζί με την επικοινωνία.

Η σύντομη απάντηση

Αν πας για λίγες μέρες, θα ξοδέψεις σε φαγητό, μεταφορές, εισιτήρια και μαγαζιά, και δεν έχεις κινεζικές επαφές, το πορτοφόλι-πρώτα είναι η λιγότερο κουραστική διαδρομή: μία εφαρμογή, μία κάρτα, ένας σαρωτής.

Αν όμως το ταξίδι σου περιλαμβάνει ανθρώπους — συνεργάτες, οικοδεσπότη καταλύματος, ξεναγό, συγγενή — τότε η εφαρμογή μηνυμάτων θα σου χρειαστεί έτσι κι αλλιώς, και το να έχεις μέσα της και την πληρωμή αφαιρεί ένα βήμα από κάθε συναλλαγή.

Δεν συγκρίνεις δύο πορτοφόλια

Το πιο συχνό λάθος είναι να τα βλέπεις ως δύο εκδοχές του ίδιου πράγματος. Δεν είναι. Το ένα ξεκίνησε ως σύστημα πληρωμών για ηλεκτρονικές αγορές και μεγάλωσε προσθέτοντας υπηρεσίες. Το άλλο ξεκίνησε ως εφαρμογή μηνυμάτων και απέκτησε πληρωμές επειδή όλοι ήταν ήδη μέσα.

Η συνέπεια για σένα είναι πρακτική. Στο πρώτο, η πληρωμή είναι το κέντρο και όλα τα άλλα γυρίζουν γύρω της. Στο δεύτερο, η πληρωμή είναι μία λειτουργία ανάμεσα σε πολλές, και για να τη βρεις περνάς μέσα από ένα περιβάλλον σχεδιασμένο για συνομιλίες.

Ο μαγαζάτορας δέχεται και τα δύο

Στην πράξη, τα σημεία που δέχονται το ένα δέχονται σχεδόν πάντα και το άλλο. Δεν θα βρεθείς μπροστά σε μια καντίνα που σε απορρίπτει επειδή διάλεξες λάθος. Η διαδικασία είναι επίσης ίδια: είτε σαρώνεις εσύ τον κωδικό του καταστήματος, είτε δείχνεις τον δικό σου κωδικό για να τον σαρώσει το ταμείο.

Άρα το κριτήριο «ποιο δέχονται περισσότερα μαγαζιά» δεν βοηθά να αποφασίσεις. Βοηθούν τα υπόλοιπα.

Η κάρτα σου και η τράπεζά σου

Και τα δύο επιτρέπουν σε επισκέπτες να συνδέσουν κάρτα εκδομένη στο εξωτερικό, χωρίς κινεζικό τραπεζικό λογαριασμό. Τη διαδικασία δεν την ξαναγράφουμε εδώ, γιατί την έχουμε αναλύσει χωριστά για κάθε εφαρμογή: Alipay με ξένη κάρτα και WeChat Pay με ελληνική κάρτα.

Αυτό που αξίζει να ξέρεις πριν διαλέξεις είναι ότι η απόφαση δεν είναι μόνο της εφαρμογής. Ο εκδότης της κάρτας σου έχει τον δικό του λόγο, και μια σύνδεση που αποτυγχάνει μπορεί να αποτυγχάνει από την πλευρά της τράπεζας. Γι’ αυτό η πιο ανθεκτική στρατηγική δεν είναι «ποιο από τα δύο» αλλά «τουλάχιστον ένα, δοκιμασμένο πριν φύγεις».

Χρεώσεις: τι δεν θα γράψουμε και γιατί

Δεν θα βρεις εδώ ποσοστά προμήθειας, όρια ποσών ή χρεώσεις μετατροπής νομίσματος για καμία από τις δύο. Οι όροι διαφέρουν ανά κάρτα, ανά εκδότη, ανά τύπο συναλλαγής και αναθεωρούνται· ένας αριθμός γραμμένος σήμερα θα ήταν λάθος πριν προλάβεις να ταξιδέψεις, και σε αυτό το θέμα ένα λάθος νούμερο είναι χειρότερο από κανένα.

Οι δύο πηγές που ισχύουν πραγματικά είναι η οθόνη επιβεβαίωσης μέσα στην ίδια την εφαρμογή τη στιγμή της πληρωμής και η σύμβαση της κάρτας σου. Πώς δένει το σύνολο με τον προϋπολογισμό σου το βλέπουμε στο άρθρο για το γουάν, την ισοτιμία και τον προϋπολογισμό.

Η σύγκριση σε πέντε γραμμές

Κριτήριο	Πορτοφόλι-πρώτα	Μηνύματα-πρώτα
Αποδοχή σε καταστήματα	Ουσιαστικά καθολική	Ουσιαστικά καθολική
Επικοινωνία με ντόπιους	Δεν το καλύπτει	Ο βασικός λόγος ύπαρξης
Ταξιδιωτικές λειτουργίες	Συγκεντρωμένες στην αρχική	Διάσπαρτες σε μίνι εφαρμογές
Καμπύλη εκμάθησης	Μικρότερη για επισκέπτη	Μεγαλύτερη, πιο πυκνό περιβάλλον
Τι απαιτεί πάντα	Ενεργά δεδομένα	Ενεργά δεδομένα

Οι μίνι εφαρμογές αλλάζουν την εικόνα

Και τα δύο περιβάλλοντα φιλοξενούν μικρές εφαρμογές που τρέχουν μέσα τους: κλήση οχήματος, παραγγελία φαγητού, εισιτήρια αξιοθέατων, χάρτες, μεταφράσεις. Αυτό είναι που κάνει το κινητό στην Κίνα να μοιάζει με κλειδί για όλη τη μέρα σου και όχι απλώς με μέσο πληρωμής.

Για έναν επισκέπτη, η διαφορά είναι στην ανακάλυψη. Στο πορτοφόλι-πρώτα, οι λειτουργίες που αφορούν ταξιδιώτες τείνουν να είναι μαζεμένες σε ένα σημείο. Στο μηνύματα-πρώτα, οι ίδιες δυνατότητες υπάρχουν αλλά τις φτάνεις μέσα από αναζήτηση, οπότε την πρώτη μέρα ψάχνεις περισσότερο.

Πότε αξίζει να έχεις και τα δύο

Υπάρχει σοβαρό επιχείρημα υπέρ του να στήσεις και τα δύο πριν την αναχώρηση. Δεν κοστίζει τίποτα να υπάρχουν εγκατεστημένα, και η μία λύνει το πρόβλημα της άλλης: αν μια σύνδεση κάρτας απορριφθεί ή μια εφαρμογή σε βγάλει έξω και σου ζητήσει επαλήθευση σε λάθος στιγμή, έχεις εναλλακτική που δεν εξαρτάται από το ίδιο σύστημα.

Ο κανόνας που δουλεύει: στήσε το κύριο πριν φύγεις και δοκίμασέ το με μια μικρή πραγματική συναλλαγή. Κράτα το δεύτερο ως εφεδρεία. Και μην αφήνεις καμία από τις δύο ρυθμίσεις για την πρώτη μέρα στον προορισμό.

Τι δεν λύνει καμία από τις δύο

Καμία δεν σου δίνει σύνδεση. Και οι δύο είναι εφαρμογές που μιλούν συνεχώς με τον διακομιστή τους: ο κωδικός πληρωμής παράγεται ζωντανά, η επιβεβαίωση έρχεται ζωντανά, η επαλήθευση ταυτότητας θέλει δίκτυο. Ένα κινητό χωρίς δεδομένα κρατά δύο άχρηστες εφαρμογές πληρωμών.

Η Ελλάδα ανήκει στην ΕΕ και η Κίνα όχι, οπότε οι ευρωπαϊκοί κανόνες περιαγωγής δεν σε ακολουθούν εκεί και τι χρεώνει ο πάροχός σου το ορίζει μόνο η σύμβασή σου. Μια διεθνής eSIM στήνεται από το σπίτι και δουλεύει σε καθεστώς διεθνούς περιαγωγής μέσω του δικτύου του παρόχου που την εκδίδει· δες τι καλύπτει κάθε πακέτο πριν κλείσεις τις τελευταίες λεπτομέρειες.

Και τα μετρητά;

Τα μετρητά γίνονται δεκτά και δεν έχεις δικαίωμα να τα ξεχάσεις εντελώς, αλλά σε πολλά σημεία ο υπάλληλος θα δυσκολευτεί με τα ρέστα επειδή απλώς δεν τα βλέπει συχνά. Ένα μικρό ποσό για την πρώτη μέρα και για μηχανήματα εισιτηρίων είναι λογική εφεδρεία — δες και πώς μπαίνεις στο μετρό του Πεκίνου, όπου το μηχάνημα δέχεται μετρητά χωρίς καμία εφαρμογή.

Η απόφαση

Αν το ταξίδι είναι καθαρά τουριστικό και σύντομο, διάλεξε το πορτοφόλι-πρώτα και μην το σκέφτεσαι άλλο. Αν θα μιλήσεις με ανθρώπους εκεί για οποιονδήποτε λόγο, το μηνύματα-πρώτα σού λύνει δύο προβλήματα με μία εγκατάσταση. Και σε κάθε περίπτωση, δοκίμασε τη ρύθμιση από το σπίτι — γιατί το μόνο πράγμα που δεν θέλεις να ανακαλύψεις σε ένα ταμείο είναι ότι κάτι δεν συνδέθηκε ποτέ.